Որդիս հինգերորդ դասարանում էր, երբ վիրա վորեց իր մայրիկին, կինս լա ց եղավ, ես չմիջամտեցի, մեկ շաբաթ անց

Որդիս հինգերորդ դասարանում էր, երբ վիրա վորեց իր մայրիկին: Կինս լա ց եղավ, ես չմի ջամտեցի: Մեկ շաբաթ անց։ Այս պատմությունն այն մասին է, թե ինչպես է պետք որդուն պատշաճ դաստիարակել: Երբ երեխան մեղավոր է, մի դա տապարտեք և մի պատ ժեք նրան: Դուք պետք է նրա հետ լրջորեն խոսեք ամեն ինչի մասին: Երբեմն դա ավելի քան բավարար է: Որդիս հինգերորդ դասարանում էր, երբ իր պահվածքով ու խոսքերով վիր ավորեց մայրիկին: Կինս լաց եղավ, ես չմիջամտեցի: Մեկ շաբաթ անցավ: Որդիս դաս էր սովորում, երբ մոտեցա նրան եւ ասացի. «Եկ, գնանք քայլենք:

Ես պետք է լր ջորեն խոսեմ ձեզ հետ: Դա շատ կարեւոր է»: Լուռ, անխոս հասանք այգի: Բայց դա անիմաստ լռություն չէր: Երբեմն պարզապես պետք է լուռ մնալ զգացմունքների եռքն արտահայտելու համար: Դա ստիարակությունը միշտ էլ տեղի է ունենում ներքին աշխարհում, եւ ոչ թե արտաքինից: Որդիս հասկացավ, որ ինչ-որ կարեւոր բան կա:

«Զավակս, ես քո օգնության կարիքն ունեմ», սկսեցի խոսակցությունը: — Մի ժամանակ կար, երբ սիրահարվեցի: Եվ ես խոստացա այն աղջկան, որ եթե ամուսնանա ինձ հետ, ապա ամեն ինչ անելու եմ, որպեսզի ոչ ոք երբեւէ չնե ղացնի իրեն: Այդ կինը քո մայրն է … Եվ հիմա ես քո խորհրդի կարիքն ունեմ, ի՞նչ պետք է անեմ իմ որդու հետ, ով վի րավորեց իմ սիրելի կնոջը: Որդիս մտածեց եւ պատասխանեց. «Ինձ պետք է պատ ժել»:

— Ընտանիքում ես միակ տղամարդն էի, հիմա կլինենք երկուսով: Երկու տղամարդ, ովքեր կպաշտպանեն մեր սիրելի կնոջը: Արի պայմանավորվենք, որ մեր զրույցի մասին ոչ ոք չի իմանա, դա կլինի մեր տղամարդկային միությունը քո հետ: Մենք ամուր բռնեցինք իրար ձեռք, դրանով ամրագրելով մեր կարեւոր դաշինքը:

Նման տղամարդավարի խոսակցությունները, որոնք լիարժեք վստահություն ու հարգանք են առաջացնում երեխայի մոտ, մեծ խթան են նրա զարգացման և հետագա աճի համար: Նման զրույցներն ամեն օրվա համար չեն, դրանք ամենաթանկն են, դրանց ազդեցությունն շատ ավելի ուժեղ է եւ ավելի խորը:

Жми «Нравится» и получай только лучшие посты в Facebook ↓

Որդիս հինգերորդ դասարանում էր, երբ վիրա վորեց իր մայրիկին, կինս լա ց եղավ, ես չմիջամտեցի, մեկ շաբաթ անց
error: Content is protected !!